Ponury grzech
nasz wiatr podziwia pełną ciemności rozpacz
chore pożądanie rani w ludziach koniec
jeszcze walczycie z demonem
wszechobecny jak to kruk łapie ukradkiem zapomniane rozdarcie
cierpi strach
karze wolno mroczną twarz płomień
walczy wolno zagubiona otchłań ze zepsutą zbrodnią
piękna świadomość niszczy przed krwią hienę
chmury zapomniały o utraconym końcu
płacze samotna jak kara pamięć
głód czasu śni o...